Katinka's
Column:
Laten we het samen dragen

"We have tomorrows for a reason".

September is World Suicide Prevention Month, waarbij over de hele wereld extra aandacht wordt gevraagd voor suïcidepreventie. 10 september is specifiek ook Suicide Prevention Day, een dag die nog meer in het teken staat van suïcidepreventie. Het idee achter deze maand en dag is om bewustzijn te creëren, hoop, steun en (h)erkenning te bieden, taboes te doorbreken, en het gesprek te openen.

Ik denk dat het een goed initiatief is om hier meer aandacht voor te vragen en hierover met elkaar in gesprek te gaan. Tegelijkertijd vind ik dat dit een onderwerp is dat het hele jaar door aandacht verdient, en niet alleen in september. Toch kan zo'n maand of dag, mensen weer even bewust maken van hoe groot dit probleem is. Er wordt op social media veel aandacht aan besteed, er worden verschillende Walk into Lights georganiseerd waarbij je met lotgenoten kunt praten en samen naar de zonsopgang loopt, en er is extra aandacht vanuit 113online.

Want suïcide raakt heel veel mensen. Het raakt degene die ermee worstelen, maar ook de naasten, nabestaanden en hulpverleners. Misschien raakt het jou ook. Mij in elk geval wel. Want ik weet als geen ander hoe het is om hiermee te strugglen, hoe het voelt om niet meer wakker te willen worden. Om eindeloos lange, lege dagen te hebben, en inktzwarte nachten. Om 's ochtends je ogen te openen en nog steeds moe te zijn. Om zoveel wanhoop te voelen dat je geen uitweg meer ziet, om zoveel pijn te voelen dat je alleen nog maar wilt dat het stopt. Ik weet hoe dat voelt, en jij misschien ook.

En daarom is het belangrijk om hierover te praten en om het gesprek hierover aan te gaan. Dat kan al door een simpele vraag te stellen:

"Hoe gaat het echt met je?"

En om naar het antwoord te luisteren, écht te luisteren. Zonder oordeel, zonder haast, en met compassie. Want het hebben van suïcidale gedachten kan heel erg eenzaam zijn. Er is vaak sprake van schaamte, schuldgevoelens, angst en eenzaamheid. En juist daarom is het belangrijk om hierover in contact te zijn.

Want ik geloof dat er altijd mensen zijn die van je houden, die je vast willen houden in het donker, als jij het niet meer ziet. Misschien denk je dat de wereld beter af is zonder jou, dat het niet uitmaakt of je er nog bent; maar dat maakt wél uit. Jij doet ertoe, je bent waardevol en belangrijk.

Je hoeft dit niet alleen te dragen. Laten we dat samen doen. Vandaag, morgen en alle dagen daarna.


Ik kan je niet vertellen
hoe het is om bang te zijn
voor het leven.

Om elke ochtend wakker te worden
en de uren te tellen
tot een lange, nieuwe nacht.

Om niet twee pillen, maar
het hele doosje
te willen nemen.

Om lange mouwen te dragen
om te verbergen, dat
wat er niet mag zijn.

Ik weet niet hoe en wat
dit gevoel omschrijft.

Ik kan het niet vertellen maar
ik wil zo graag
dat je bij me blijft.


Wil je meer gedichten zoals deze lezen? Kijk dan op mijn Instagram @katinkaschrijft


Denk je op dit moment aan suïcide of maak je je zorgen om een naaste? Neem dan 24/7 gratis en anoniem telefonisch contact op met 113 of via 113.nl.

Wees zacht voor jezelf. Morgen is er weer een dag.

Tot de volgende!