Het verhaal
van Hans

Hans is inmiddels de 70 gepasseerd. Hij heeft jarenlang gewerkt als ervaringsdeskundige bij de RIBW, de GGD, De Kentering, het Zelfregiecentrum Nijmegen en het Rijnstate Ziekenhuis. Bij de RIBW volgde hij in het verleden herstelcursussen en heeft hij ook trainingen verzorgd. Tegenwoordig is hij niet meer actief als vrijwilliger bij de RIBW, maar hij blijft zich wel op andere manieren inzetten voor herstel en ervaringsdeskundigheid in de regio. Zo is hij al jaren betrokken bij de Leercoalitie, waar herstelactiviteiten worden ontwikkeld en uitgerold voor bewoners. Ook denkt hij mee op beleidsmatig niveau en brengt hij daar het perspectief van ervaring in.

Steun tijdens herstel

Jaren geleden kreeg Hans een zware burn-out. “Mijn hobby’s en mijn vrienden hebben mij op de been gehouden toen ik werd opgenomen in het ziekenhuis, al kostte dat wel wat moeite. Twee vrienden stonden altijd op zondagmorgen voor me gereed om me mee te nemen voor een fietstocht. Ik had ze geïnstrueerd dat als ik niet klaarstond, ze mij mijn wielerkleren moesten aandoen, me op de fiets zetten, begeleiden en me weer naar huis brengen. Dat laatste is eigenlijk nooit echt nodig geweest. Dat hebben we lang zo gedaan. Pianospelen is ook belangrijk voor mij. Daarom belde mijn pianoleraar mij elke week om me naar de muziekschool op de Lindenberg te krijgen. Soms kwamen we niet tot pianospelen en dronken we alleen maar koffie.”

Psychologische hulp

Hans kreeg destijds ook psychologische hulp in de vorm van gesprekken. “Dat vond ik best lastig omdat ik ben opgeleid tot psycholoog. Dan weet je vaak welke vragen er komen en wat een wenselijk antwoord kan zijn. Ik merkte dat ik er uiteindelijk weinig mee opschoot. Ik zat te veel in mijn hoofd.”

WRAP

“Daarna heb ik een aantal cursussen bij de RIBW gevolgd. De eerste was Herstellen Doe Je Zelf. Zoals de titel al zegt, je leert om je herstel zelf ter hand te nemen. In die cursus werd in de laatste lessen gevraagd of er cursisten waren die zelf de cursus wilden leiden. Daar had ik meteen zin in. En dat ging zo goed, omdat ik iets deed wat ik mijn hele leven al had gedaan: cursus geven. Ik ontdekte dat ik er weer mocht zijn en erbij mocht horen. Ik ben er meteen als vrijwilliger aan de slag gegaan.”

“Er volgden meer cursussen waaronder de WRAP. Die cursus is van grote invloed geweest op mijn herstelproces. De WRAP training loopt heel gestructureerd de aanloop naar een crisis door. Er wordt veel tijd besteed aan het beantwoorden van vragen als: wat doe jij om je goed te voelen, wat zijn jouw triggers? Er wordt een mal op je hele proces gelegd. Hoe je bent als je je goed voelt, maar ook hoe je bent in een crisissituatie. Dit, en alles wat er tussenin zit, wordt in zes overzichtelijke stappen in kaart gebracht,” aldus Hans.

Hans volgde naast de WRAP verschillende cursussen bij LUMEN van de RIBW en heeft daarna ook een tijdlang zelf trainingen gegeven. Het belangrijkste dat hij ontdekte tijdens de cursussen is de structuur en systematiek van herstelondersteunende zorg en het inzicht in het eigen herstelproces.

Werken

Hans ging weer aan het werk na zijn burn-out. “Het weer aan het werk zijn, heeft zeker ook bijgedragen aan mijn herstel. Je bent ergens onderdeel van en mag er weer bij horen. Alleen al het hebben van een dom toegangspasje waarmee ik elke dag de toegang had tot mijn werkplek. En het feit dat ik er om 8.00 uur moest zijn. Of bijvoorbeeld de uitnodiging voor een kerstmaaltijd. Allemaal dingen die belangrijk zijn voor iemand die platgeslagen is geweest.”

Iets voor jezelf doen en jezelf beperken

Het was voor Hans belangrijk zich ergens op te richten. Hij had een onverzadigbare honger naar nieuwe dingen, zoals hij dat zelf beschreef. “Ik zou dat beter moeten managen”, aldus Hans. “Een dagplanning is belangrijk. Net als niet te veel hooi op mijn vork nemen.”

Hoop

Hans leerde tijdens de cursussen van LUMEN dat hij wel herstelt, maar dat de kwetsbaarheid bleef. “Ik blijf kwetsbaar voor een burn-out. Maar mijn vooruitgang geeft me hoop om gezond te blijven. Ik kijk naar de mijlpalen en voel dat ik grip heb.” Ook het gevoel om weer betekenisvol te zijn, gaf hem hoop. In het verleden besloot hij daarom trainingen te geven waarin verbondenheid centraal staat. En nu, op zeventigjarige leeftijd, maakt hij nog steeds een verschil dankzij zijn bijdrage bij de Leercoalitie. Het geeft hem energie. “Door de crisis die ik heb doorgemaakt, heb ik veel verloren. Maar ik heb ook van mijn herstelproces geleerd. Bijvoorbeeld om zelf weer de regie te hebben, en dat verbondenheid belangrijk is. Ik las een spreuk: Doe minder, wees meer. Daar probeer ik me aan vast te houden. Het is een uitdaging, maar levert ook heel veel op.”