Column

Burger alarm

De eerste maandag van de maand juni was er een overgang te beluisteren en te aanschouwen. Naast het traditionele oefenalarm werd er eveneens een oefening met een smartphone alarm gehouden.

Het hing al een tijdje in de lucht dat ook dit relikwie uit het analoge tijdperk met uitsterven bedreigd wordt door de smartphone epidemie.

Ik hoor toch liever de vertrouwde sirene klinken dan het gezamenlijke gekrijs van de smartphone houders. Het had in weerwil van de functie toch een geruststellend geluid. Waarschijnlijk minder als de sirene op een andere dag klonk. Wat ik me niet kan heugen.

Kun je trouwens je eigen ringtone koppelen aan het alert?

Dat zal dan wel een kakofonie zijn wat losbarst met al die persoonlijke ringtones voor het alarm.

En kunnen nostalgische Nederlanders natuurlijk ook de vertrouwde sirene nog laten weerklinken. Dat dan weer wel.

Zo wordt het nog een persoonlijke beleving, zo’n alert.

Leuker kunnen we het niet maken.

Door Libert

Bonuspunten

Ongeduldig sta ik met mijn bonuspasje bij de toonbank van de lokale kiosk voor een pakje shag. Ik vraag naar mijn favoriete merk. “Uw bonuspasje kunt u hier niet gebruiken, maar wilt u misschien de spaarzegels voor uw uitvaartverzekering, meneer?”

Ik reken af en loop deze keer naar huis. De stappen-app laat een notificatie horen die klinkt als ouderwets kassagerinkel. Weer een mijlpaal bereikt bericht de app van de ziektekostenverzekering, u kunt als u zo doorgaat in aanmerking komen voor o.m. een vermindering in mantelzogplicht, eigen bijdrage voor de huisarts of sparen voor een tegemoetkoming voor (nieuwe) steunzolen.

Enigszins verveeld vervolg ik mijn weg, gesponsord door de supermarkt en Nike, met zelf aangeschafte promotie materialen.

Bij mijn voordeur check ik weer in en wordt een bescheiden welkom geheten. Het saldo voor de energie is laag meldt het digitale bord boven de voordeur in rood opgelichtte tekst.

Ik zucht en het CO2 alarm begint te loeien.

Door Libert

Met de complimenten nog

Heb jij de mooie klachtenroute kleurenplaat van het RIBW ook ontvangen? Ik kreeg er een beetje schele hoofdpijn van, maar verder de complimenten nog. Is het trouwens de bedoeling dat ik deze een prominente plek geef in mijn woning en in mijn gedachten, op zoek naar onvrede?

Verwacht het RIBW eigenlijk meer onvrede onder zijn cliënten? Klagen we teveel met zijn allen?

Het is maar net waar je het accent op legt in de omgang met elkaar, nietwaar? De nadruk leggen op dat wat niet goed is of niet naar wens lijkt te gaan leidt vaak tot meer onvrede en klachten, bedenk ik me dan meestal.

Het voedt wat mij betreft ook wel het beeld van de slachtofferrol van een klagende psychiatrisch patiënt, die de zorgverlener verwijt dat zijn of haar leven niet loopt zoals deze zou willen.

Misschien ben ik wat inschikkelijker geworden over de jaren, maar laten we maar tevreden zijn met het gegeven dat het op papier in ieder geval goed georganiseerd lijkt te zijn. Mocht er echt iets aan de knikker zijn.

Verder geen klachten.

Door Libert

Flyer klachtenroute RIBW Nijmegen & Rivierenland

Nog niet jarig

Om maar met de deur in huis te vallen; ook dit jaar word ik weer jarig. Ik vind het meestal nix. Net als met de kerst wil ook de verjaardag met de wijnen van de supermarkt er maar niet mee lukken. Ik sta in de rij met mijn mandje bescheiden en kijk de supermarktkassamedewerker weer verwachtingsvol aan. Maar ook deze weet van nix.

Ik ben dan ook duidelijk ruim boven de 18, dus ik zou zelf ook van de hoed en de rand moeten weten is het stilzwijgend verwijt. Ik loop even terug naar de schappen voor de mosterd. Ik ben tenslotte in mijn 50e levensjaar. Ik vraag een andere supermarktmedewerker of deze de mosterd wil aangeven. “Ik kan er niet bij, mijn molenwieken doen het niet zo goed meer”, flap ik met de armen. “Werkt Sancho Panza nog hier?”.

Er wordt enige stennis verwacht. Ter mijner verdediging; ik had mijn mandje eerst neergezet. Een supermarktmedewerker in hogere rang verzoekt mij het hoofd niet boven het maaiveld te steken als ik nog zonder restricties boodschappen wil blijven doen.

Enigszins verongelijkt reken ik bij de kassa af en wordt bij de uitgang vriendelijk verzocht mijn ezel niet meer te dubbel parkeren, anders zwaait er nog wat.

Door Libert

Kerstgedicht

Van de zomer wilde ik de zwartepietendiscussie al aanslingeren uit balorigheid, wat heeft dat tenslotte om het lijf?
Maar toen was bruin worden nog een nationaal tijdverdrijf.

Nu de kans op witte sneeuw weer begin toe te nemen, neemt mijn animo er een woord aan vuil te maken, evenredig af.
Het verdeelt ons alleen maar verder, en wel op een draf.

Nu ben ik ook wel een beetje moe van al dat heen en weer gereis.
En dan moet ik ook nog terugkomen per vliegende arrenslee, verkleed als de kerstman deze keer, ik lijk wel niet wijs.

Maar dat mag geen belemmering vormen voor goedhartig zijn in deze tijd.
We hebben tenslotte meer overeenkomsten dan onenigheid.

Gelukkig kan ik het na kerst weer rustig aan doen, schoenen uit en met de voeten omhoog.
En volgend jaar misschien toch maar eens langszij de psycholoog.

De Sint

Door Libert

Slapend rijk

Het is begin november en de wintertijd rukt nadrukkelijk op. De tijd dan wel te verstaan. Het weer is wat anders. Het is een prachtige dag en aangenaam mild. Wat inmiddels ook weer met gemengde gevoelens ontvangen wordt. Iets met het klimaat, geloof ik. Ik loop langs een klein plantsoen, aangelegd ten behoeve van de vele bewoners van de aanleunende flats. Onder een boom van middelbare leeftijd ligt een onopgemaakt matras met een onbekende bestemming. Zou het de rustplaats zijn van een minder bedeelde? Was de matras de eigenaar onwaardig geworden?

10 jaar geleden had een student in Nederland het lumineuze idee om het slapend rijk te worden letterlijk in beeld te brengen door live op zijn website voortdurend in bed te zijn. Ik weet niet hoe lang hij het nog volgehouden heeft, maar ik heb de stellige indruk dat hij inmiddels het bed wel heeft verlaten.

Misschien is het dat matras wel, juicht de stadsjutter in mij. Een object voor de verzameling curiositeiten van de 21e eeuw. Misschien kan ik er nog een habbekrats voor krijgen en anders is het ook goed.

Ik geeuw nog wat en loop verveeld door. Slapend rijk worden, het zal wel. Ik word liever uitgerust wakker. Als kind droomde ik wel van een vliegende bed waar ik behaaglijk onder de dekens over land en zee mee vloog. Ongetwijfeld geïnspireerd door de Nederlandse serie “Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer”.

Dat slapend rijk worden een gegeven is, wordt wat makkelijk overheen gekeken. En soms kan een matras al genoeg zijn om daar mee te beginnen.

Door Libert

Oordeelvrij

Onlangs werd ik uitgenodigd om eens een stukje te schrijven zonder oordeel. Maar waar hebben we het dan over? Het woord oordeelvrij komt overigens niet in het Nederlands vocabulaire voor. Ook niet in het wiki woordenboek. Daar kun je dan nog wel het van oordeel afgeleide woord oordeelloos vinden, maar dat is weer niet opgenomen in het Woordenlijst Nederlandse Taal van de Taalunie.

Tja. Dat is dan ook weer typisch. Ik moedig mezelf dus al enige tijd aan om oordeelloos waar te nemen. Wat niet altijd meevalt. En soms neemt de ander al aanstoot aan het waargenomen te worden. Gewend als we zijn dat de waarneming ook de belofte van een oordeel inhoudt. Het verwijt dat er zich een nog onuitgesproken mening vormt.

Maar kan een mens eigenlijk wel waarnemen zonder oordeel? Kan het nastreven van oordeelloze waarneming een mirage zijn? Is het iets wat je kunt leren of trainen? Of is het juist andersom, en wordt het oordelend waarnemen gecultiveerd?

Is het nastreven van oordeelloze waarneming en de wens zonder oordeel waargenomen te worden eigenlijk niet een verlangen naar de quasi verlichte staat van de eerste levensjaren?

Wie het weet mag het zeggen, alleen dan oordeellozer graag.

Maar dat hoeft niet.

Door Libert

We bellen nog

Je kent het vast wel; wil je net aan het eten beginnen, belt er een medewerker van een callcenter met een aanbieding van het een of ander. Meestal is mijn reactie in de strekking dat ik het niet op prijs stel om zomaar door willekeurige aanbieders gebeld te worden. En meestal is dat niet voldoende. ‘Mag ik vragen waarom?’. Nee, dat mag je niet.

Vervolgens wordt je beleefdheid nog wat verder uitgemolken en word je gewezen op de rechten die je als consument hebt in deze en dat je jezelf kunt aanmelden voor het bel-me-niet register.

Daar kun je dan waarschijnlijk ook terecht voor het bel-niet-zomaar-aan-mijn-deur register, het val-me-niet-lastig-bij-de-ingang-tijdens-het-winkelen register en het stop-nou-eens-met-ongevraagd-mijn-surfgedrag-in-kaart-te-brengen register.

Hoezo moet je jezelf laten registeren om niet lastig gevallen te worden? Laten ze een bel-me-wel register opzetten, kijken of ze dan nog lang werk hebben.

Rare jongens hoor, die marketeers.

Nu ja, het valt me nog mee dat ik (nog) niet verplicht ben om de marketeer te woord staan in het kader van het algemeen economische belang of omdat ze met uitsterven bedreigd worden.

Door Libert

Van harte beterschap

Al sinds het begin van deze eeuw verwonder ik me over het ontbreken van een cadeauwinkel in het psychiatrisch ziekenhuis op de Nijmeegsebaan, gelijk aan die van een regulier ziekenhuis. Je kunt als bezoeker geen bloemetje of fruitmand kopen, of wat leuke ballonnen en een geestig get well kaartje om de zieke te verrassen.

De gedachte achter de presentjes voor de zieke, hangt neem ik aan samen met het idee dat een zieke wel wat extra’s kan gebruiken om op te beuren of aan te sterken. Maar dat geldt opeens niet voor een psychiatrisch patiënt? Die zijn geestelijk ziek, niet lichamelijk? Wat op zich al een vreemd onderscheid is.

Het was ook vaak niet druk tijden de reguliere bezoektijden was me opgevallen, dus er zal ook niet veel vraag naar zijn. Maar wat zegt dat eigenlijk? Zegt het iets over de staat van het sociale netwerk van de patiënt zelf? Is het niet meer dan een kwestie van vraag en aanbod?

De zorg is tenslotte een markt geworden, nietwaar.

Ik weet verder niet of het ontbreken van een cadeauwinkel gewoon is in alle GGZ-instellingen verspreid over Nederland, maar ik vermoed van wel. Dat lijkt me dan een gat in de markt. Is er geen entrepreneur die daar een leuke franchise van kan maken? Misschien alleen uit idyllische overwegingen?

Ach, malle ik en mijn utopische denkbeelden, hoor ik mezelf tegenspreken.

Money talks, bullshit walks.

Door Libert

Universele rechten

In Spanje had in 2010 een wat voortvarende dame naar verluidt de zon proberen te claimen. Jaren daarvoor was mijn fascinatie gewekt door een advertentie van een bedrijf waar je voor een relatief klein bedrag een lapje grond op de maan kan verkrijgen. Het betrokken bedrijf biedt dit al sinds 1980 aan.

Allemaal wat, schijnbaar frivole, voorbeelden hoe bizar de rechtenverlening soms kan zijn.

In 2017 bereikte mij het gerucht dat the powers that be besloten hadden de exploitatie of mijnrechten in ‘ons’ zonnestelsel alvast te verdelen. En gelijk ook maar dat van de rest van het heelal, geloof ik. Of misschien is het beperkt gebleven tot de Melkweg. Tja. Hoe megalomaan kun je zijn. We zijn de planeet nog niet koud af of men is al plannen aan het maken om de boel te plunderen.

En meteen maar de basis te leggen voor een, vooralsnog theoretisch, maar potentieel conflict met de medebewoners van het heelal.

Gerede kans dat zodra wij het zonnestelsel trachten te verlaten om deze universele rechten ten gelde te maken we vroeg of laat geconfronteerd worden met belangen die niet de onze zijn.

In weerwil van het onvoorstelbaar groot universum en de schatting dat er tientallen miljarden mogelijk leefbare planeten zijn in de Melkweg alleen al, wordt er echter door deze doorsnede van de mens gedaan alsof we nog steeds het middelpunt zijn en de aarde plat.

Ach, niet geschoten is altijd mis zal er gedacht worden. Alleen staat dat dan inmiddels wel als een bullseye op ons voorhoofd getatoeëerd.

Door Libert

Kiespijn

Binnenkort mogen we weer. Het tussenstation van de democratie heeft zichzelf weer aangekondigd. De verkiezingen. Ik was verder niet van plan om me te verdiepen in de actuele onderwerpen of me anderszins ermee bezig te houden. En te stemmen waar ik me al jaren thuis voel.

Er valt echter niet aan te ontkomen. Als het niet een in-house drive by is dan wordt je wel bijna van je sokken gereden door een campagnebus van de een of andere partij. De nietszeggende soundbites schreeuwen je toe op de alom aanwezige billboards.

Debatje hier, tv-optreden daar, zo stel ik me voor. Je kunt het politieke dier even in al zijn pracht en praal in het wild tegenkomen, heb ik horen fluisteren.

Even is er liefde voor de brave burger. Daarna rijdt de trein weer onverbiddelijk verder. Ik heb begrepen dat een aantal partijen al bij voorbaat de uitslag van het raadgevend referendum naast zich neer zullen leggen. Dit zou ook de laatste keer zijn dat er een raadgevend referendum gehouden wordt aangezien het afgeschaft is.

Ik vraag me af of er nog een tijd komt dat de verkiezingen zelf als raadgevend wordt beschouwd.

Of is dat inmiddels in de praktijk al zo?

Door Libert

Lucht

Afwisselend bezorgd en verwonderd dat een beetje lucht in de banden mij scheidt van een betrouwbare fiets, rijd ik behoedzaam de straat uit. Het is al donker en het sneeuwt een beetje. Ik rem af. De fiets komt piepend en knarsend tot een stilstand. Ik probeer diep adem te halen. Leef in het moment.

De sneeuw verwatert op mijn gezicht tot druppels. Of heb ik verdriet? Ik moet afscheid nemen van mijn geestelijke steun en toeverlaat van jaren. Ik moet stoppen met roken. Al enige tijd. Het is altijd een goed advies trouwens. Heb ik me laten vertellen. Ik vind het niet erg om te roken. Alleen de gevolgen zijn wat minder.

Geveld door een pakje shag, bedenk ik me als ik weer snel buiten adem ben of kortademig. Of in de ochtend als ik ondanks de geïrriteerde luchtwegen, aantasting van de longen en de vermoeidheid, als eerste naar de shag grijp.

De politieke uitgesproken ambitie voor een rookvrije generatie is een mooi streven, maar hoe zit het dan met de verstokte rokers? Die moeten maar dubbel en dwars het gelag betalen? Eigen schuld, dikke bult? En voortdurend geconfronteerd worden met het horrorkabinet van plaatjes op de verpakkingen? U bent gewaarschuwd.

Laten ze eens pogen de al verslaafde roker niet alleen de stuipen op het lijf te jagen, maar ook helpen te leren verbeelden hoe het is om niet te roken, verzucht ik me dan wel eens.

Het zou een hele verademing zijn.

Door Libert

Actionvrees

Binnenkort mogen we weer. Het tussenstation van de democratie heeft zichzelf weer aangekondigd. De verkiezingen. Ik was verder niet van plan om me te verdiepen in de actuele onderwerpen of me anderszins ermee bezig te houden. En te stemmen waar ik me al jaren thuis voel.

Er valt echter niet aan te ontkomen. Als het niet een in-house drive by is dan wordt je wel bijna van je sokken gereden door een campagnebus van de een of andere partij. De nietszeggende soundbites schreeuwen je toe op de alom aanwezige billboards.

Debatje hier, tv-optreden daar, zo stel ik me voor. Je kunt het politieke dier even in al zijn pracht en praal in het wild tegenkomen, heb ik horen fluisteren.

Even is er liefde voor de brave burger. Daarna rijdt de trein weer onverbiddelijk verder. Ik heb begrepen dat een aantal partijen al bij voorbaat de uitslag van het raadgevend referendum naast zich neer zullen leggen. Dit zou ook de laatste keer zijn dat er een raadgevend referendum gehouden wordt aangezien het afgeschaft is.

Ik vraag me af of er nog een tijd komt dat de verkiezingen zelf als raadgevend wordt beschouwd.

Of is dat inmiddels in de praktijk al zo?

Door Libert

De staat van het lot

Enige tijd geleden kwam het ‘komt naar je toe’ team van de postcode loterij langs de deur zeilen. Ik was wat geagiteerd en had geen zin om de vertegenwoordigers van deze chantage loterij, mild en oordeelvrij tegemoet te treden. Dat ‘moet’ tenslotte eigenlijk wel van de mindfulness leer.

In eerste instantie bedacht ik me nog dat ze bij vergissing i.p.v. bij de bovenbuur bij mij hadden aangebeld, maar ik bleek op ‘het lijstje’ te staan voor een kado. Welke lijstje dan? Dat van het telefoonboek minus de mensen die al lid zijn? Hou toch op zeg.

Ik zag verder ook geen gouden envelope of een auto met een grote strik eromheen dus daar hoefde ik het ook niet voor te doen.

Enfin, geen interesse, einde verhaal. Ik zag later dat er landelijk een cadeaukaart aangeboden is aan grote groepen mensen, te gebruiken voor o.m. boodschappen in een niet nader te noemen supermarkt voor het samenstellen van een duurzame maaltijd.

Kan iemand mij uitleggen wat er precies duurzaam is aan de no brand gerookte schouderham van de plaatselijke grootgrutter? Is Wakker Dier hier van op de hoogte? Of is het ook een van de goede doelen?

Vergeef me mijn cynisme, maar ik was al eerder wat verrast, zeg maar, dat ook Amnesty International zich laat sponsoren door deze loterij.

Wilt u een duurzame en vreedzame samenleving? Geld is de oplossing. Waag gerust een gokje met lang bevochten idealen. Het is een win-win situatie, lijken ook de goede doelen nu te zeggen.

What a wonderful, wonderful world.

Door Libert

Medicijnengekte

Al sinds het begin van deze eeuw verwonder ik me over het ontbreken van een cadeauwinkel in het psychiatrisch ziekenhuis op de Nijmeegsebaan, gelijk aan die van een regulier ziekenhuis. Je kunt als bezoeker geen bloemetje of fruitmand kopen, of wat leuke ballonnen en een geestig get well kaartje om de zieke te verrassen.

De gedachte achter de presentjes voor de zieke, hangt neem ik aan samen met het idee dat een zieke wel wat extra’s kan gebruiken om op te beuren of aan te sterken. Maar dat geldt opeens niet voor een psychiatrisch patiënt? Die zijn geestelijk ziek, niet lichamelijk? Wat op zich al een vreemd onderscheid is.

Het was ook vaak niet druk tijden de reguliere bezoektijden was me opgevallen, dus er zal ook niet veel vraag naar zijn. Maar wat zegt dat eigenlijk? Zegt het iets over de staat van het sociale netwerk van de patiënt zelf? Is het niet meer dan een kwestie van vraag en aanbod?

De zorg is tenslotte een markt geworden, nietwaar.

Ik weet verder niet of het ontbreken van een cadeauwinkel gewoon is in alle GGZ-instellingen verspreid over Nederland, maar ik vermoed van wel. Dat lijkt me dan een gat in de markt. Is er geen entrepreneur die daar een leuke franchise van kan maken? Misschien alleen uit idyllische overwegingen?

Ach, malle ik en mijn utopische denkbeelden, hoor ik mezelf tegenspreken.

Money talks, bullshit walks.

Door Libert

Vakantieloos

Nu de redactie van het Cliëntenplein en Webwerk een aantal weken gesloten is in verband met vakantie van deze of gene, word je als Koos Werkeloos weer eens met de neus op de feiten gedrukt.

Dat je veel vrije tijd heb is niet hetzelfde als vakantie hebben. De dagbesteding of werk is wat mij betreft een vakantie van jezelf. En het geeft de vrije tijd die je hebt meer waarde.

Je hoeft verder ook geen psychiatrische aandoening te hebben om na langdurig werkeloos thuis te zitten tegen de muren op te lopen – van verveling. Ja, misschien als je centen genoeg hebt om wat te ondernemen of net de loterij gewonnen hebt. Niet dat dat alles oplost.

Armoede maakt creatief, echoot mijn opvoeding nog na. En verveling ook, vulde iemand mij onlangs aan. Dus ik ga maar kamperen in Tuinesië, verruil een weekend aan zee met het Waalstrandje en het bezoeken van de Kaaij.

Ach, er is ook genoeg te doen, ook al heb je maar een krappe beurs; een wandeling met zonsondergang door de Haterse vennen, een fietstocht door de bossen bij Groesbeek, de Beerendonck bezoeken. Het kost allemaal niets, alleen wat moeite.

“Always look on the bright side of life”, klinkt het liedje van Monty Python’s Eric Idle dan soms in mijn oren. Nog los van de rest van de tekst van het liedje en de context waarbinnen deze in de film Life of Brian ten tonele gebracht wordt, lijkt het me een goed advies.

Door Libert

Always look on the bright side of life

Hoofdzaken

‘Hoofdtransplantatie binnen twee jaar mogelijk’, kopte er ruim 2 jaar geleden een artikel in het nieuws. Het is maar waar je je mee bezighoudt als dokter. Heeft het eigenlijk nog wel wat met medische hulp te maken? Ik vond het vooral een moderne vertelling van het Frankenstein verhaal. Vroeg me ook af wie er dan eigenaar is. Het hoofd of het lichaam? Of een gezamelijke huishouding als het ware? Het zal wel een inkoppertje zijn.

Het prolongeert in ieder geval het gedachtengoed dat wij ons brein zijn. Maar is dat ook zo? Daar valt genoeg op af te dingen, lijkt mij zo. Dat het ‘zelf’ een geheel is en niet alleen je brein. In het boeddhisme gaat men nog een stap verder, het zelf is geen continuüm aangezien alles onderhevig is aan constante verandering. En bestaat eigenlijk niet.

Inmiddels had er zich een vrijwilliger gemeld voor de eerste hoofdtransplantatie ter wereld. De beste jonge man heeft een dodelijke spierziekte. Het was de bedoeling van de neurochirurg in kwestie deze operatie eind 2017 uit te voeren.

Een collega-arts verklaart de neurochirurg voor gek en liet optekenen dat hij wel snapt waarom de jonge man zich voor dit experiment op gegeven heeft. ‘Maar hoewel hij bereid is te sterven tijdens de operatie, ben ik bang dat hij een lot tegemoet gaat dat erger is dan een fatale afloop van de operatie. We hebben geen idee wat dit met zijn hoofd gaat doen. Hij zou misschien een nieuw niveau van krankzinnigheid kunnen bereiken.’

In zijn uitspraken klinkt ook weer de ambivalentie in het gedachtengoed dat wij ons brein zijn. Wij hebben (tenslotte) geen idee wat dit met zijn hoofd gaat doen.

Naar verluidt kon hij door biologische en ethische redenen echter geen donorlichaam krijgen en valt de eer nu aan een ander slachtoffer van een bedenkelijke vooruitgang.

Door Libert

Hoofdtransplantatie roept vragen op
Eerste hoofdtransplantatie ter wereld is volgend jaar al mogelijk
Rus biedt zich aan als vrijwilliger voor hoofdtransplantatie

Geluk (gastcolumn)

Nijmegen staat in de top tien van de gemeenten in Nederland waar mensen het ongelukkigst zijn volgens de Atlas voor Gemeenten. Maar 84 % van de inwoners geeft aan zich gelukkig te voelen. Maar, geluk bij een ongeluk, in Arnhem is dat maar 83%, dus er zijn nu alweer Nijmegenaren die zich daardoor gelukkiger voelen. Gemiddeld voelt 89% van de Nederlanders zich gelukkig. Ik vond dat al geweldig meevallen.

Op welke gronden wordt dat geluksgevoel eigenlijk bepaald? Nou, de Atlas heeft 50 vragen gesteld over leeftijd, burgerlijke staat, werk, religie, gezondheid, roken en drinken, vrienden, woning en de stedelijkheid van je woongebied. En er worden heel wat open deuren ingetrapt. Ik had je op een briefje kunnen geven dat mensen die gehuurd wonen met huurtoeslag zich over het algemeen minder gelukkig voelen dan mensen in een koophuis. Heeft iets met inkomen te maken. Verder voelen mensen die minder gezond zijn, werkloos of arbeidsongeschikt zijn of die een eenouder gezin hebben, aanmerkelijk minder gelukkig. Tja, dat had ik je ook wel kunnen vertellen. Ik heb in al die situaties gezeten en, eerlijk gezegd, ik werd er ernstig depressief van. Al dat gesodemieter eromheen als je weinig geld hebt – het veroorzaakt alleen maar extra stress.

Triest is natuurlijk dat migranten, met name moslims, zich hier erg ongelukkig voelen. Verkeerde verwachtingen en heimwee schijnen hieraan ten grondslag te liggen. Kan ik me voorstellen. Wij Nederlanders zijn echt niet zo aardig tegen ze, en de islam zelf schijnt ook niet echt behulpzaam te zijn in het geluksgevoel.

Mijn favoriet uit dit onderzoek is de volgende. Mensen die roken en/of gemiddeld of zwaar drinken voelen zich veel gelukkiger dan mensen die dit niet doen. Dit ondanks het feit dat je daar weer veel ongezonder van kan worden, want longkanker en Korsakoff komen daar natuurlijk weer om de hoek kijken. En ik keer op keer maar weer stoppen met roken en drinken.

Ach, laat ook maar. Mijn geluk bestaat uit het contact met mijn kinderen en vrienden, mijn leuke werk, mijn radiomaken en het knuffelen met mijn kat. Als roken en drinken me nog gelukkiger kan maken, wie ben ik dan om dat niet te doen? Ik word er in ieder geval heel Happy van.

Door Jeske Jansen

Democratisch festival

Ruim een week geleden is het Eurovisie songfestival afgesloten. Ik kijk verder nauwelijks nog TV en het was wel weer eens leuk om een avond of wat het songfestival samen te kijken.

Het thema was het vieren van diversiteit. Ik wil verder niet (weer) de taalpurist uithangen, maar ik vond het in dat verband wel weer opvallend dat de Engelstalige liedjes relatief in de meerderheid waren.

Gezien het succes van de inzending van Portugal, kan ik me voorstellen dat landen die nu nog een Engelstalig optreden ingezonden hebben, in weerwil van hun moerstaal, wel even achter de oren krabben. Of misschien hoop ik dat.

Van het stemmen en de uitslag aan het eind heb ik niks meegekregen. Ik hou niet zo van stemmen. Of uitslag.

Ik vond de combinatie van publieksstemmen en de vakjury wel een ideetje voor de volgende Europese verkiezingen. Het Eurovisie songfestival is toch ook een beetje een Europees paradepaardje. Wij stemmen dan, en een vakjury beoordeelt de verkozenen op hun vakkundigheid. En integriteit zou ik er aan toe willen voegen.

Ach, zult u zeggen; dat is niet erg democratisch. Maar om nou van (een gezonde) democratie te spreken als het gaat om het Europese bestuur? Met een structureel opkomstpercentage van minder dan 40% de laatste 5 verkiezingen in Nederland en een Europese opkomst van minder dan 43% bij de laatste is dat ook discutabel.

En gezien de populariteit van het festival zou ik de Europese politici willen aanraden om voor de volgende verkiezingen eens met een visie te komen die aanspreekt en flink uitpakken in plaats van een slaapliedje in te zenden.

Door Libert

Wacht op groen

Je ziet ze steeds vaker in het straatbeeld; automatische oversteekknoppen voor voetgangers en fietsers. De term knop is eigenlijk niet van toepassing. Het apparaatje detecteert de aanwezigheid van de verkeersdeelnemer en licht dan in het rood op met de tekst ‘wacht op groen’. In het begin meende ik nog dat je op zijn minst je hand er op moest leggen, maar dat is overbodig gebleken.

Er zijn mensen die nog wel gewoontegetrouw op het apparaat drukken of de hand er op leggen en pas gerustgesteld zijn als de tekst oplicht dat ze moeten wachten op groen. Een verkeerspaal die vertelt wat je moet doen. Het zou komisch zijn als het niet zo deerniswekkend was. Ik vind het toch een teken des tijds. Mensen die zeggen ruzie te hebben met de wasmachine is niet ongewoon. Of niet weten hoe ze hun koffiemachine of magnetron moeten instellen.

Hoe meer gebruiksaanwijzingen een ontwerp nodig heeft, hoe slechter het ontwerp is een conclusie die me bijgebleven is over bijvoorbeeld de inrichting van het verkeer. Wat dat betreft is die nieuwe verkeerspaal een goed ontwerp. Alleen is er iets anders aan de hand. Apparaten vormen een steeds bepalender rol in ons leven. Ik vraag me af wat daar de langere termijn effecten van zijn op de menselijk geest. Worden we er onderdaniger van? Uit onderzoek is gebleken dat na de introductie van de rekenmachine op school het hoofdrekenen b.v. sterk achteruit gegaan is.

Ik heb niet de illusie dat de technologisch vooruitgang te remmen is, maar het kan geen kwaad om stil te staan bij wat het met je doet zonder dat je wacht op groen.

Door Libert

Postadres
RIBW Cliëntenplein
Graafseweg 250
6532 ZV Nijmegen

T 06-542 41 906
E redactie@ribw-clientenplein.nl