Op de achtergrond klinkt het zoefende geluid van de nabij gelegen snelweg die bijna letterlijk grenst aan het stadspark waar ik bedachtzaam zit te verkeren. Het geluid ervaar ik als een een onderdeel van mijn omgeving, niet storend en met zijn eigen cadans. De snelweg zelf lijkt verzonken te zijn in het landschap, zo bezien vanuit het park. De vogels in het park hoor je prima trouwens.

Het is rustig in het park zelf, op die luidruchtige vogels na dan ;). Hier en daar vind een mens zijn weg door de bomen, gewassen en de kleine meertjes.

Ik overdenk mijn ziekte en stel de waanzinnigheid van het leven an sich als referentie.

Ja, vind je het gek. De mens is tenslotte op z’n minst wonderlijk en bij vlagen magistraal. Waanzin ligt wat mij betreft maar een paar deuren verder.

En ik heb begrepen dat als elk mens op deze aardse bol langs de alsmaar evoluerende psychiatrische meetlat wordt gelegd, bijna iedereen vroeg of laat wel wat mankeert.

Dus schudt het stigma maar van je af, want je bent in goed gezelschap.

Niets menselijks is ons vreemd.

Door Libert