Langzaam trap ik mijn fiets in de richting van het stadsdeel waar ik heb afgesproken met mijn wandelgenoot. Bij een rotonde ga ik rechtdoor. Ik heb zin om de rotonde nogmaals rond te gaan als in a merry-go-round. De kermis in Wijchen was ook al afgelast, dus zelf maar de attractie bedacht, nietwaar. Ik sla na een aantal rondjes, wat duizelig geworden van het plezier, rechtsaf. Wat nogal voor de hand ligt; dat je uiteindelijk rechts afslaat. Bij een rotonde. Als het goed is.

Mijn aandacht word getrokken door een expressie op een meterkast; vertrouw elkaar. Graffiti zou ik het niet willen noemen, maar het was wel een tag die me is bijgebleven. Aangekomen bij mijn wandelgenoot stappen we in de auto, de bestuurder met een gezichtsmasker voor en ik vouw mezelf de kofferbak in om vooral ook de 1,5 meter afstand te verzekeren.

We staan stil voor een verkeerslicht, dat ons ditmaal tot stoppen heeft gemaand, en links van ons rijd een wat oudere man op de fiets, kennelijk wat verward, als een spookrijder de linker weghelft op en steekt over, door rood.

Al enige tijd lijk ik om me heen steeds meer mensen te ontwaren die zich wat verward door deze tijd heen leven. En elkaar wat angstig en soms wantrouwend gadeslaan.

Het lijkt niet voorbehouden aan de oudere generatie, maar daar lijkt het merendeel van de angst en wantrouwen wel te bespeuren. Het is druk op de wandelroutes, meestal in paren en soms een wat groter groepje, die niet per se onachtzaam zijn maar zo gewend zijn met elkaar om te gaan, dat ze ook nu blindelings lijken te vertrouwen dat ze gezond en wel in elkanders aanwezigheid kunnen zijn.

Een vanzelfsprekendheid die nu al enige tijd onder druk staat, maar nog niet in de achteruitkijkspiegel is verdwenen.

Gelukkig maar.

Door Libert