Daar lag ik dan. Voor de tweede keer in korte tijd in het ziekenhuis voor een vermeende hartaanval. Het was dezelfde verpleger die de tekens van leven meetbaar maakte. Wil je er deze keer weer een kop thee en een broodje kaas? Ja, en graag wat mosterd erbij.

Na het meten kwam het weten; er was niets aan de hand. Psychosomatisch was de conclusie. Ik heb me dus verbeeld dat ik een hartaanval zou hebben gehad. Maar dan wel een met alle symptomen zou ik willen stellen. Maar de zogezegde wetenschap duldt geen tegenspraak.

Het is zoals het is.

Het is alleen wel opmerkelijk dat mijn verbeelding zich zo heftig manifesteert dat ik de fysieke gewaarwording van een hartaanval heb ervaren. In mijn verdraaid verwarde helderheid, meende ik de eerste keer nog een instant wederopstanding te hebben ervaren. Pasen lag toen nog in het verschiet.

Maar dat is in de uitprobeer wetenschap van de psychiatrie die zwaar leunt op de farmaceuten, een teken van hoogmoedswaanzin.

Nou, die plak ik als extra ster op mijn jasje.

Ik heb in afgelopen turbulente periode als ik het zo even mag karakteriseren, de hand van god gevoeld en zo nu en dan een praatje gemaakt. Wordt dat dan ook gezien als een symptoom van een aandoening? Ik zou de cijfers wel eens willen zien welk percentage van de wereldbevolking denkt of gelooft contact met god te hebben.

Meten is weten, nietwaar?

Amen

Door Libert