Wat jammer toch, mijn Phoenix houdt op te bestaan. Ik wil verder niet teveel op de feiten vooruit lopen, maar zoveel lijkt wel duidelijk. Terwijl het zo’n mooi beeld schiep toen ik voor het eerst de naam in verband met de psychiatrie hoorde, aan het begin van deze eeuw.

Want dat je tot as afbrandde als je een ‘zware psychiatrische aandoening’ had opgelopen kun je wel stellen. Als je mij mijn gebruik van de dagblad chocolade letters wil vergeven.

En nog even over de mythische kant van ervaringsdeskundigheid, herstel en emancipatie; die lijkt ook alleen maar voor de bühne te schijnen. De ervaringsdeskundige die het vak op school heeft geleerd en daar wel eens depri van was. “Ik heb het ook meegemaakt.”

Wat een flauwekul zeg.

Misschien moet ik ook niet zo verbaasd zijn. Zoals met zoveel zaken in de 21e eeuw waar de bestuurders symboolpolitiek tot een nieuwe hoogte hebben weten brengen, zijn ook hier succesvol idealen tot beleidsstukken versnippert.

Maar waar is de mening van de door de wol geverfde cliënten die van de echte wanten weten? Platgespoten, gesepareerd wellicht? Even mythisch als de Phoenix zelf en de heilig verklaarde vrije wil en vrijheid van meningsuiting, zo lijkt het.

We zullen in de donkere dagen die komen maar een kaarsje branden voor onze Phoenix.

Door Libert