Interview met Paul Fehres (Serie Herstel)

30 september 2019 | interview, Nieuws

We laten je in de komende tijd om de twee of drie weken middels interviews op het Cliëntenplein van de RIBW Nijmegen Rivierenland kennismaken met mensen die een begin gemaakt hebben met hun herstel en ook met hen die die weg al deels hebben afgelegd. Deze mensen hebben de moed getoond om te vertellen over hun problemen, over hun dieptepunten en de ommekeer waardoor ze zijn gaan werken aan hun herstel. Niet alleen de donkere kant komt aan bod, het gaat ook over hoop, dromen en ambities. Betekenis geven aan datgene wat hen overkomen is, is een belangrijk element in het herstel.

1. Stel je zelf voor (naam, leeftijd, wat doe je in het dagelijks leven, hobby’s, hoe woon je)
Ik ben Paul Fehres ik ben 40. Ik woon in Geldermalsen, zelfstandig. Ik werk bij Team Herstel als vrijwilliger. Ik heb een kat waar ik heel blij mee ben. Mijn hobby’s: Ik hou van theater om dat zelf te doen, dat doe ik dan ook elke maandag. Muziek maken is ook een passie van mij, maar dat is dat is een beetje lastig. Ik heb wel een piano maar daar heb ik geen ruimte voor. Ik ben wel in contact met sociaal werk in Geldermalsen en diegene met wie ik contact heb heeft voor mij geregeld dat ik een keer op een kerkorgel mag spelen. Het is wel een van de mooiste instrumenten die er zijn, een enorme bak geluid komt eruit. Ik wil graag naar een eengezinswoning verhuizen zodat ik de piano kan neerzetten. Het is wel een wereld van verschil, ik wordt er niet heel wild van het geluid van een keyboard.
Ik ben ook wel technisch. Ik vind het leuk om te sleutelen aan bijvoorbeeld wasmachines. Ik heb ook zelf ook computers gebouwd.
Qua opleiding heb ik mijn MAVO afgerond. Toen woonde ik nog thuis. Dat ging niet. De situatie thuis was dermate slecht. Ik kon er niet echt de focus bijhouden. Op de middelbare school was ik echt een ster in economie.
Daarna heb ik nog beroepsonderwijs (leerlingstelsel) elektrotechniek gedaan. Ik fietste er echt doorheen qua theorie. Ik had met mijn stageplek een beetje pech. Ik werkte in de wegenbouw. Ik deed niks anders dan sleuven graven, als een soort slaaf. Ik heb toen met een voorman wel een gesprek aangevraagd.
Als klein jongetje zat ik al met netspanning te spelen. Bij ons gingen de stoppen er regelmatig uit.

2. Welke cursus heb je gevolgd bij Bureau Herstel en wanneer?
2017 voorjaar WWME. Ik vond het echt een ontzettend goeie cursus, maar er kwam wel ontzettend veel los. Ik woonde toen twee jaar op mezelf. Er kwam shit naar boven van mijn verleden. Het overweldigde me wel.
2018 voorjaar DE WRAP. Toen had ik veel last van buikklachten. Ik ga daarvoor naar een acupuncturist. Dat helpt wel. Gespannen, beroerd voelen.
2018 najaar de Doorlopende Theatercursus.

3. Wat heb je ontdekt tijdens het volgen van de cursus?
Bij de WWME dat er nog veel shit was dat ik nog moest opruimen. Dat de reguliere ggz een op een heel achterhaalde manier werkt. Dat ze heel conservatief denken. Dat achter die diagnoses vaak een trauma zit. Heel veel met de DSM is gebaseerd op aannames. Heel veel wat wetenschappers publiceren is gewoon uit de duim gezogen. Bij de WWME las je je veel ervaringsverhalen zoals van Wilma Boevink en Pat Deegan.
In de WRAP heb ik niet echt veel nieuwe dingen ontdekt.

4. Heeft dat bijgedragen aan je herstel en op wat voor manier?
Vooral de WWME het heeft wel een flinke aardbeving veroorzaakt. Maar ik sta nu wel anders in het leven. Juist door die aardbeving. Ik ben nog aan het opkrabbelen uit die periode. Ik denk ook dat die buikklachten zijn voortgekomen uit die therapie. Het lichaam reageert erop.

5. Op welke manieren heb je zelf de verantwoordelijkheid genomen voor je welbevinden?
Dat ik weer op mezelf ben gaan wonen. Daarvoor ben ik weg gegaan uit mijn ouderlijk huis, ik weet niet of dat de verantwoordelijkheid nemen is of niet.
In Tiel heb ik beschermd gewoond in 2005. Toen was ik 27. Daarvoor woonde ik bij de PRC in de Rouwenhof. Ik kwam daar terecht na mijn eerste opname. Je zat daar met vijf mensen en je moest er ook van alles. Toen kwam ik bij de Borggang terecht naast de Big Apple in Tiel, toen zat ik maar met 1 iemand. Dat was de eerste keer dat ik met de RIBW in aanraking kwam. Dat was meteen ook wel een goede ervaring. De tweede keer dat ik met de RIBW in aanraking kwam was dan in 2014. Ik woonde in Zutphen. Ik raakte het spoor weer kwijt. Ik werd opgenomen in een kliniek in Zwolle omdat het acuut was. Toen was ik al maandenlang in de war. Ik zwierf over straat, ik wam met criminelen in aanraking. Die voelen dat aan dat je kwetsbaar bent. Toen ik ontslagen was uit de kliniek, toen wisten ze me te vinden. Op een gegeven moment had ik een keer geblowd met een gast bij mij in huis. Ik had niet gedacht dat hij zou blijven! Ik werkte toen bij een fietsenmakerbedrijf en die hadden zoiets van het is niet goed. Toen kreeg Dimence er lucht van en ben ik overgeplaatst naar Raalte. Ik woonde toen met 8 mensen samen. Wettelijk gezien was het een opname. Het was een ‘living nightmare’. Ik heb daar een paar maanden gewoond en toen ging ik naar een woning met vier mensen in Deventer. Je kon er je eigen gang gaan en je kamer werd schoongemaakt. De andere mensen waren zwaar gehospitaliseerd. Daar heb ik gewoond tot 2014. Ik ging erna naar Tiel. Vanaf dag 1 dat ik mijn huis uit moest in Zutphen, was ik al bezig met een zelfstandige woning. Tijdens mijn rondzwervingen in de woonvormen voelde ik de ruimte niet om mezelf te ontplooien. De zelfstandige woning heb ik zelf geregeld. Mijn familie was niet erg blij dat ik zelfstandig ging wonen omdat het eerder fout was gegaan in Zutphen. Ik heb daar ook mentaal naartoe moeten werken om die weerstand te overwinnen.  Zelfstandige woonruimte in 2015, toen kon ik echt een nieuwe weg inslaan.
Van fietsen maken werd ik niet echt wild, maar het was wel een mooie opstap voor werk. Ik had een verpleegkundige die bij aan huis kwam. Aan haar heb ik gevraagd of er budget was voor ervaringsdeskundigheid-opleiding. Toen vroeg ik het aan mijn ambulant begeleider van de RIBW, en die zei dat er wel mogelijkheden waren bij de RIBW. Toen ben ik in contact gekomen met Team Herstel. Iemand van Team Herstel is toen bij me langs geweest en heeft alles verteld over ervaringsdeskundigheid. Toen vertelde ze ook over de WRAP en de WWME en de herstelwerkgroepen. Ik meldde me aan voor de laatste twee in 2017.

6. Wat heb je overwonnen in je herstelproces? Ben je er ook wijzer van geworden? Wat dan?
De weerstand misschien die ik van familie heb gehad. Ellende van vroeger die naar boven is gekomen. Ik weet niet of het helemaal opgeruimd is. Maar ik denk dat het grotendeels opgeruimd is in mijn hoofd en mijn gevoel. Dat ik meer voor mezelf ben gaan staan denk ik. Dat ik me niet meer alles laat zeggen door familie en andere mensen.

7. Aan wie of wat heb je steun gehad tijdens je herstel? Vertel daar iets over.
Aan een psycholoog heb ik wel wat gehad. Aan mijn zus en aan mijn tante.
Ik heb het meest gehad aan mijn tante. Ze is bij elkaar 5 jaar opgenomen geweest. Zij heeft op de ouderwetse manier therapie gehad. Toen was er ook nog geen sederende medicatie. Ze heeft het echt heel zwaar gehad. Daarna had ze ook nog problemen waar ze mee moet dealen. In die tijd had je nog geen ervaringsdeskundigen zoals tegenwoordig. Ze heeft niet de papieren, maar ze is zo wijs gewoon. Ze heeft me zoveel tools gegeven waardoor ik veel sneller eruit ben gekomen. Het is de zus van mijn moeder.
Mijn zus heeft een aantal kastanjes uit het vuur gehaald, omdat ik toch wel problemen heb veroorzaakt tijdens mijn psychoses en de tijd eromheen. Ik had van mijn financiën een potje gemaakt, en dat heeft zij weer opgeruimd. Ook tijdens opnames heeft ze alles voor me geregeld. Ze is drie jaar en drie maanden ouder.
Ik heb drie oudere zussen en een oudere broer.

8.  Wat geeft je hoop?
Dat er meer mogelijk is. Toen ik zo last van mijn buik had was de hoop me in de schoenen gezakt. In het verleden ben ik wel helemaal de diepte in gegaan. Maar op de een of andere manier lukt het me om mezelf niet helemaal kwijt te raken. Ik probeer mijn structuur aan te houden. Ik probeer om op tijd op te staan en mezelf niet te verwaarlozen. Ik heb ook een kat waarvoor ik moet zorgen.
Het is ook wel fijn dat ik de mijn financiën even uit handen zijn. Dat ik niet zelf de verantwoordelijkheid heb.
Het lukt me toch, ik val niet meer door de bodem. Dat is hoopgevend.

 

9.  Op welke manier kom je op voor jezelf?
Ik kom voor mezelf op door duidelijk grenzen te stellen en aan te geven als ik het ergens niet mee eens ben. Ik zeg het ook als me iets dwars zit, en blijf ik niet rondlopen met emoties.

10. Heb je dromen en ambities? Vertel er iets meer over.
Mijn eigen kerk met een kerkorgel. Een eengezinswoning zodat ik daar de piano kan neerzetten. Een keer op een kerkorgel spelen. Dat was ook wel een droom van mij eigenlijk.
Ik ben nou single. Ik zou het wel leuk vinden als ik een keer een vriendin kreeg. Dan moet je ook niet te veel met jezelf stoeien.
En ik wil wel graag verder ontwikkelen als ervaringsdeskundige. In combinatie met sociaal werk lijkt me dat heel mooi.

11. Waar ben je het meest dankbaar voor in je leven?
Nooit zo over nagedacht eigenlijk…. Dat ik nou weer mijn eigen woning heb. Ik ben op mijn verjaardag verhuisd in 2015. Dat is echt wel het grootste cadeau voor me geweest. Ik ben ook dankbaar dat mijn tante er voor me is geweest met therapie. Ze heeft me er echt doorheen gesleept. En ook dat wat mijn zus voor me gedaan heeft. Als de nood aan de man is kan ik haar wel bellen. En die piano, daar ben ik ook wel dankbaar voor. Zeker omdat ik die van mijn tante heb gehad. En de kat, dat is ook wel heel fijn gezelschap.

12. Kun je iets zeggen over de betekenis die je kunt toekennen aan je kwetsbaarheid en de gevolgen daarvan in je leven?
Ik moet het niet te gek maken. Ik moet niet te veel hooi op mijn vork nemen. Dat heb ik in het verleden wel gehad. Ik moet mezelf in acht nemen. Ik moet wel met de voeten op de vloer blijven staan. Ik moet mezelf niet ergens in verliezen. Ik heb niet iets waar ik blijvend last van heb na die psychoses. Ik kan verder alles, zoals autorijden. Maar mijn belastbaarheid is wel lager dan bij een gemiddeld mens.
Het is wel waardevol voor mij dat ik dat ik nu voor mezelf zorg. Het is wel waardevol dat ik duurzaam iets op kan bouwen, want anders wordt iedere keer mijn nek om gedraaid.
Ik zou mijn psychoses niet wegtoveren als ik dat zou kunnen. Ik heb er veel van geleerd. Aan de ene kant had ik liever gehad dat het niet gebeurd was. Dat ik een carrière had kunnen opbouwen, eventueel kinderen had kunnen krijgen. Maar misschien heb ik ook diep in mezelf moeten duiken om de waarde van dingen te ervaren. Om bij mezelf stil te staan. Anders was ik misschien een snelle advocaat in een strak pak geweest. Dan was ik zeker weten aan mezelf voorbij gegaan. Nu moet ik wel bij mezelf stilstaan. Hoeveel mensen doen dat überhaupt, bij zichzelf stilstaan?

13.  Wat vond je van de vragen waarbij je terug bent gegaan naar het verleden en kijkt naar de toekomst?
Ik vond het goed. Gewoon goede vragen. Leuk om alles in perspectief te zien. Het heden is gebouwd op het verleden en daar volgt de toekomst weer op. Het waren geen makkelijke vragen. Ik vond het wel ontspannen. Ik heb ook wel stappen gezet, emotioneel. Ik voel me net zo ontspannen als aan het begin van het interview. Ik heb ook wel kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Ik voelde me niet geremd.

Klik hieronder voor de reeds geplaatste interviews in deze serie (Herstel):

Postadres
RIBW Cliëntenplein
Graafseweg 250
6532 ZV Nijmegen

T 06-542 41 906
E redactie@ribw-clientenplein.nl