Interview met Bertine Reuvers (Serie Herstel)

17 juni 2019 | interview, Nieuws

We laten je in de komende tijd om de twee of drie weken middels interviews op het Cliëntenplein van de RIBW Nijmegen Rivierenland kennismaken met mensen die een begin gemaakt hebben met hun herstel en ook met hen die die weg al deels hebben afgelegd. Deze mensen hebben de moed getoond om te vertellen over hun problemen, over hun dieptepunten en de ommekeer waardoor ze zijn gaan werken aan hun herstel. Niet alleen de donkere kant komt aan bod, het gaat ook over hoop, dromen en ambities. Betekenis geven aan datgene wat hen overkomen is, is een belangrijk element in het herstel.

FInterview en tekst: Roos Nagtegaal en Peter Hoek van Dijke

1. Stel je zelf voor (naam, leeftijd, wat doe je in het dagelijks leven, hobby’s, hoe woon je)
Ik ben Bertine Reuvers en ik ben 46 jaar. Ik heb 1 dochter, woon 3 jaar samen met een vriend, dus dat is nog wel erg nieuw Ik doe in het dagelijks leven veel vrijwilligerswerk voor de RIBW, Samen Sterk begeleiding. Ik gaf groepen, maar dat doe ik op dit moment nog niet, want ik voel mezelf nog niet erg stabiel. Dat ben ik nog aan het opbouwen. En verder doe ik niks, behalve de cursus Wijzer Werken Met Ervaring (WWME) volgen. Mijn dochter is onlangs 18 geworden en die gaat nu haar eigen weg helemaal. Dat is leuk. De puberteit vond ik wel verdrietig, want dan vinden ze je niet zo leuk, maar nu houden we weer van elkaar. Ze woont nu samen met een vriendje, vlak bij mij in de buurt in de straat. Dat is heel erg leuk en vind ik ook mooi om te kunnen volgen.

2. Welke cursus heb je gevolgd bij Team Herstel en wanneer?
Wanneer is nogal moeilijk, maar ik heb de WRAP-facilitator cursus gevolgd in 2016 en ik heb de WRAP (Wellness Recovery Action Plan) zelf dan voor het eerst gevolgd en ik ben vorig jaar ingestapt met WWME, maar toen kreeg ik last met mijn ogen en toen kon ik niet auto rijden en heb ik af moeten zeggen. Daar ben ik dit jaar dan weer mee gestart en volgens mij waren ze dat.
Ik heb de WRAP ook al een keer gegeven en binnenkort wil ik mee gaan lopen om er weer in te komen. Afgelopen jaar ben ik ingestapt als deelnemer om weer gewoon op te frissen. Je kunt de hele grote werkmap door nemen of je kunt de cursus volgen. Dan slaat het ook wel weer aan. Eigenlijk zorgde het ook voor meer stabiliteit en vernieuwing van mijn eigen WRAP, want die wilde wel eens in het hoekje belanden. Dat is eigenlijk wel jammer want daar zitten goede handvaten in.

3. Wat heb je ontdekt tijdens het volgen van de cursus?
Inderdaad veel over mezelf en het idee van de WRAP: je bent deskundige over jezelf. Je weet best wat je nodig hebt. Je denkt er niet aan als het allemaal heel snel gaat en je voelt jezelf niet goed, dan krijg je snel overzicht over de dingen die je al goed doet, die bij je passen en waar je wat aan hebt en dat heeft me wel heel sterk gemaakt, m.n. de ‘gereedschapskoffer’ van de WRAP en alleen al die vullen met dingen was al voldoende om mezelf stabieler te voelen, meer eigen. Er zijn dingen die bij me passen en daardoor voel ik mij goed, daardoor kan ik beter functioneren. Daar was ik heel erg gelukkig mee.
Bij de WWME leer ik over ervaringsdeskundigheid en hoe dat in elkaar zit, maar ik zit er eigenlijk wel meer voor mezelf, in de groep, ervaringen delen, samen met de neuzen dezelfde kant op kijken en groeien. Dat geeft wel enorm veel kracht. Bij sommige opdrachten van de cursus dacht ik: wat heb ik hieraan?, maar ik doe ze wel ondanks dat het mij niet boeit, maar het samen overleggen, het samen aanpakken, de ideeën van andere mensen, dat vind ik enorm fijn.
De WRAP is wel een grote ondersteuning, in gelijkwaardigheid wat je hier op Bureau Herstel meemaakt, dat je als een volwaardig persoon gezien wordt in plaats van patiënt, cliënt, ziek. Een hele rugzak vol ellende hebben, daar kun je ook iets mee doen! Je hoeft er niet gebukt onder te gaan!

4. Heeft dat bijgedragen aan je herstel en op wat voor manier?
Ze dragen nog steeds bij. Net zoals nu in de WWME groep, je blijft je ontwikkelen. Je ziet dan ook de andere groepsleden en vooral aan de groepsleden heb je veel. Hoe ze in het leven staan en hoe ze met bepaalde dingen omgaan. Daar leer ik ook nog steeds van door sommige dingen ook toe te passen of wat meer detail daarin te leggen. Jezelf ontspannen en vrijer te kunnen voelen om te zijn wie je bent met wat er ook allemaal is. Ik vind het juist leuk om de imperfectie en de onhandigheid van de mensen te zien. Zo van: Dit ben ik! En zo heel erg is dat allemaal niet! Ik vind het steeds gezelliger met mezelf worden daarin. Ik doe nu soms ondeugende dingen. Dat maakt het nog veel leuker. Vroeger niet, toen moest ik me gedragen, nette woorden gebruiken. Nu is het: Dit ben ik, ik ben vriendelijk, ik ben meelevend, dus dan zal het allemaal best wel goed zitten.

5. Op welke manieren heb je zelf de verantwoordelijkheid genomen voor je welbevinden?
Ik heb na veel behandelingen en veel medicijnen wat ik ervaarde als ‘pappen en nat houden’ en net je hoofd boven water kunnen houden, mezelf op een gegeven moment 20 dagen opgesloten. Ik heb heel veel gelezen en nagedacht over wie ben IK nou en waar sta ik nou en wat betekent dat? De WRAP is daar een aanvulling op geweest. Ik heb daarnaast nog de cursus Geweldloze Communicatie gevolgd in Rotterdam. Ik moest dus zelf met de auto naar Rotterdam en dat durfde ik allemaal niet, maar ik heb die sprong dus wel gewaagd en dat wel gedaan en sinds die tijd alleen maar meer. Eigenlijk gewoon investeren in mezelf, eigenlijk groeien, ontwikkelen, dingen te weten komen. Ik ben nogal vrij katholiek grootgebracht en het kan met niet schelen hoe de kerk of andere mensen er tegenover stonden, ik wilde eigenlijk leren hoe ik er tegenover stond. Dat heb ik een beetje uitgeplozen voor mezelf en dat wil niet zeggen dat ik tegen de kerk ben of tegen Jezus, helemaal niet, maar ik heb er wel een eigen mening over. Die hoeven niet zo nodig op Facebook, maar het maakt mij wel sterker omdat ik weet hoe ik ertegen aankijk en hoe de wereld er tegenaan kijkt.

6. Wat heb je overwonnen in je herstelproces? Ben je er ook wijzer van geworden? Wat dan?
Ik ben nog wel eens onzeker, maar niet meer zo erg. Ik was altijd onzeker en twijfelachtig en ik dacht altijd over hoe andere mensen over mij dachten en of ik wel de goede houding had, en nu denk ik: dit is Bertine, niet meer en niet minder.

7. Aan wie of wat heb je steun gehad tijdens je herstel? Vertel daar iets over.
Ik heb ontzettend veel steun gehad aan het boeddhisme. Het hielp mij het katholieke geloof beter begrijpen. Ook aan mijn moeder heb ik heel veel steun gehad want die zag mij op een gegeven moment veranderen. Ze is 3 jaar geleden op 66-jarige leeftijd overleden aan een hersenbloeding. Dar heb ik echt een enorme depressie aan over gehouden daarna, ondanks dat ik toen de WRAP-facilitator cursus aan het doen was. De WRAP heeft me er een beetje doorheen gesleept toen zij wegviel en toe kwam ik er ook achter dat, als het gaat om het steunsysteem binnen de WRAP, ik te weinig mensen om me heen had. Zij richtte zich op mij en ik op haar en dat was geweldig, maar nu heb ik, mede daardoor, meer mensen om me heen. Ik wil graag kunnen verdelen en meer contacten en aan meer touwtjes kunnen trekken, zoals zij dat dan ook aan mij kunnen. Ik heb beide ouders in een periode van 3 jaar verloren, en wel op dezelfde datum. Die dag proberen mijn broer en ik speciaal te maken. Dat beide binnen een maand nadat ze ziek werden overleden zijn, maakt voor mij ook dat ik anders naar het leven ben gaan kijken. Ik wil nu doen wat ik leuk vind en dat vind ik heel belangrijk, en de rest interesseert me eigenlijk gewoon helemaal niet meer.

8. Wat geeft je hoop?
John Lennon, Martin Luther King die net zo apart praten over vrede zoals ik ook wel eens doe. Ik ben eigenlijk iemand die de ideale wereld ziet en dat wereldvrede kan ontstaan. Dat is mede gegroeid door mijn herstel. Ik heb op mijn garagedeur ook iets neergezet daar over. Daar ben ik trots op.
Ook in de groep WWME zijn er meer mensen die ik ken en de manier waarop wij herstellen, hoe wij in de wereld staan en hoe we andere mensen willen helpen, dat geeft mij ontzettend veel hoop. Dat er vredelievende, liefdevolle mensen zijn. Op mijn garagedeur staat: one life, one world, one chance. Dat moest er dit jaar op komen. Mensen vinden het prachtig. Ik was heel bang, want het is ook een stukje dat je van jezelf laat zien. Het hele dorp weet het, het is maar een klein dorpje, maar ik kreeg hele leuke positieve reacties. Ook van vreemden die het zagen, soms terugliepen, of stopten.

9. Op welke manier kom je op voor jezelf?
Door cursussen te volgen, goed bewust bezig te zijn met een dagplanning thuis om evenwicht te bewaren. En vragen om hulp. Dat deed ik vroeger ook nooit. Het moest allemaal van binnen blijven. Nu denk ik: geef het uit handen. Ik woon nu 7 jaar in dit dorp. Ik heb een vaatwasser gekregen en als iemand de vaatwasser had ingeruimd dan deed ik het zelf opnieuw. Dat soort dingen doe ik niet meer. Mezelf de toestemming geven om het aan een ander over te laten en het op die manier te laten doen. Daar ben ik wel in gegroeid en dat vind ik ook opkomen voor mezelf. Juist loslaten is opkomen voor mezelf. Anders wordt het zo veel en zo zwaar. Je zit iedereen maar in de gaten te houden en je komt niet meer aan jezelf toe. Ik moet ook even dingen laten gaan, aan anderen geven en toe kunnen geven dat dat goed is. Dat bracht wel vrijheid. Grenzen aangeven, daar was ik ook nooit zo goed in. Ik ga nu heel goed om met mijn buurvrouw en dat is hartstikke leuk, maar ze is best wel… als het aan haar zou liggen woonde ik bij haar en zij bij mij. En als ik nu geen grens aangeef, dan heb ik over een jaar een probleem. Dan ze ik bijvoorbeeld: ‘Oh, de koffie is op, nu wordt het tijd om te gaan, want ik ga zo weer naar bed’. En dan is het ook: graag of helemaal niet. Andersom vind ik dat ook, ruimte houden voor jezelf.

10. Heb je dromen en ambities? Vertel er iets meer over.
Ik heb wel dromen. Dat heeft te maken met wereldvrede en anderen helpen. Ik laat iedere avond een kaarsje branden. Ik druk daarmee uit dat ik mijn licht ontzettend laat schijnen en ik laat het ook graag zien, in de hoop dat andermans licht ook gaat schijnen en zichzelf ook kunnen vinden, want dan weet ik ook zeker dat we met zijn allen voor elkaar gaan zorgen. Dat trekt me heel hard. Daar mediteer en bid ik voor, meer de spirituele kant die ik eigenlijk wil gaan combineren met de WRAP en de geweldloze communicatie. En dat delen met de hele wereld. Dat is mijn ambitie.

11. Waar ben je het meest dankbaar voor in je leven?
Dat is een hele mooie. Ik ben sowieso dankbaar voor dat ik mijn ogen open kan doen iedere dag, dat mijn hart nog klopt. Mensen gaan er maar van uit dat dat een gewoonte is, maar ik denk daar heel anders over. Ik heb vroeger een trauma meegemaakt, toen ik jong meisje was. Meest dankbaar ben ik dat ik liefde kan voelen, geliefd kan voelen en dat ik liefde kan geven. Gewoon vrij, openlijk en dat ik daar van kan genieten. Ik was echt bang, ik heb angst, je hebt wantrouwen, je sluit je zelf af, je zet je hart nooit meer open. Dat heb ik nu helemaal niet. Ik hecht heel snel aan mensen, ik hou heel snel van mensen en eigenlijk is dat ook OK. Als ik dat doe dan is het perfect. De laatste jaren vergroot zich dat alleen maar. Allesomvattende liefde is dan wel een ander verhaal dan liefde tussen man en vrouw. Het gaat hier veel meer om liefdevol kunnen zijn naar mijn dochter, liefdevol naar andere mensen kan reageren, van mezelf kan houden, dus meer een universele liefde.

12. Wat vond je van het invullen van de vragen waarbij je teruggaat naar het verleden en kijkt naar de toekomst?
Leuk, interessant. Goede vragen waar diep op in kunt gaan als je wil. Ik heb niet iets gemist. Ik vind het prima zo. ‘Spread the love’, zou ik zeggen. Verder vind ik het belangrijk om eigen ervaringen te delen, dat maakt ook dat de ander niet alleen is.

 

Klik hieronder voor de reeds geplaatste interviews in deze serie (Herstel):

Postadres
RIBW Cliëntenplein
Graafseweg 250
6532 ZV Nijmegen

T 06-542 41 906
E redactie@ribw-clientenplein.nl