Om maar met de deur in huis te vallen; ook dit jaar word ik weer jarig. Ik vind het meestal nix. Net als met de kerst wil ook de verjaardag met de wijnen van de supermarkt er maar niet mee lukken. Ik sta in de rij met mijn mandje bescheiden en kijk de supermarktkassamedewerker weer verwachtingsvol aan. Maar ook deze weet van nix.

Ik ben dan ook duidelijk ruim boven de 18, dus ik zou zelf ook van de hoed en de rand moeten weten is het stilzwijgend verwijt. Ik loop even terug naar de schappen voor de mosterd. Ik ben tenslotte in mijn 50e levensjaar. Ik vraag een andere supermarktmedewerker of deze de mosterd wil aangeven. “Ik kan er niet bij, mijn molenwieken doen het niet zo goed meer”, flap ik met de armen. “Werkt Sancho Panza nog hier?”.

Er wordt enige stennis verwacht. Ter mijner verdediging; ik had mijn mandje eerst neergezet. Een supermarktmedewerker in hogere rang verzoekt mij het hoofd niet boven het maaiveld te steken als ik nog zonder restricties boodschappen wil blijven doen.

Enigszins verongelijkt reken ik bij de kassa af en wordt bij de uitgang vriendelijk verzocht mijn ezel niet meer te dubbel parkeren, anders zwaait er nog wat.

Door Libert