Het is een mooie herfstdag en de bladeren vallen gestaag als gedachten voor me uit. Het zijn er nog niet veel. De dag staat nog aan het begin van zijn bestaan. In de hectiek en waan van de dag vinden mijn wandelschoenen stevig grip op het pad wat voor me ligt.

Ondanks de naderende winterwende en de kortere dagen zie ik nog kans met een lichte tred en optimisme door het leven heen te struikelen en weer op te staan in het nieuwe millennium dat zich in al zijn complexiteit voor onze ogen ontvouwd.

En daar valt altijd wel een mening voor paraat te hebben. Een column over te schrijven.

Al wandelend turf ik mijn gedachten. Een mens heeft naar verluidt gemiddeld enkele tientallen duizenden gedachten per dag te verwerken en het lijkt ondoenlijk elke gedachte een rol te laten spelen op het avontuur van je levenspad.

Voorlopig ben ik dus nog niet uitgeteld en wandel ik met goede moed door.

Door Libert