Met enige regelmaat schrijf ik geen maandelijkse column, wat op zich wel het streven is. Even niks doen is dan desgevraagd het antwoord op wat je dan doet. Wat zich vaak vertaald in voor de buis hangen, hier in de lage landen. En al is het een vrij passieve bezigheid, blijft er toch weer informatie te verwerken. Echt niksnutten is er niet bij. Niet productief zijn heeft toch een wat slechte naam. Want het resultaat telt.

Nu kijk ik nog maar sporadisch TV en verbaas me dan nog steeds over de reclames en die bladvulling die daar omheen is geprogrammeerd. ‘Werk overal’ juicht de reclame van een gerenommeerd hardware bedrijf ons toe als aanbeveling voor de aanschaf van de zoveelste generatie hardware, juist nu.

Juist ja. Ik dacht dat computers ons werk uit handen zouden moeten nemen in plaats van ons overal aan het werk houden. Maar ik ben dan ook een geroutineerde niksnut.

In Bhutan kent men een systeem van een bruto nationaal geluk, waar de welvaart niet alleen in economische termen als bruto nationaal product omschreven wordt.

Dat het mogelijk een ideaal gedreven door armoede is, mag wat mij betreft de pret niet drukken.

Je moet toch ergens goedkoop op vakantie kunnen.

Door Libert

Bhutan